ขอโทษนะ...ที่ใจร้อนเกินไป

ไม่เป็นไร...ผมเองก็ใจเย็นเกินไป

ขอโทษนะ...ที่เอาแต่ใจตัวเอง

ไม่เป็นไร...ผมจะได้หัดเอาใจคนอื่นบ้าง

ขอโทษนะ...ที่ไม่ค่อยเอาใจคุณ

ไม่เป็นไร...นั่นมันหน้าที่ของผม

ขอโทษนะ...ที่ไม่ค่อยแคร์ความรู้สึกของคุณ

ไม่เป็นไร...ผมไม่ใช่คนขี้น้อยใจอยู่แล้ว

ขอโทษนะ...ที่ขี้งอนเกินไป

ไม่เป็นไร...ผมจะได้รู้ว่าตัวเองมาค่าให้คุณโกรธ

ขอโทษนะ...ที่ไม่ใช่คนอ่อนหวาน

ไม่เป็นไร...ผมหวานเองได้

ขอโทษนะ...ที่ชอบวุ่นวายกับชีวิตคุณ

ไม่เป็นไร...ชีวิตผมก็เหมือนชีวิตคุณนั่นแหละ

ขอโทษนะ...ที่ชอบห้ามคุณทำนั่นทำนี่

ไม่เป็นไร...ผมรู้ว่าคุณเป็นห่วง

ขอโทษนะ...ที่ไม่รู้จักโตซะที

ไม่เป็นไร...ผมจะได้ดูแลคุณให้เต็มที่

ขอโทษนะ...ที่ไม่ค่อยเชื่อฟังคุณ

ไม่เป็นไร...ผมชอบคนดื้อ

ขอโทษนะ...

ไม่เป็นไร...

ขอโทษนะ... ...ขอบคุณที่ให้อภัยและยอมรับกันเสมอ

ไม่เป็นไร... ...ขอบคุณที่รักผม

มีคน 2 คนเป็นเพื่อนซี้กัน..มากกกกกกกกกกกกกก..

ต่างร่วมเดินทางไปในทะเลทรายด้วยกัน ...
ระหว่างทาง ... เกิดโต้เถียงขัดแย้ง ไม่เข้าใจกัน
เพื่อนคนหนึ่ง ... พลั้งลงมือ ... ตบหน้าอีกฝ่าย

คนถูกทำร้าย ...
เจ็บปวด ... แต่ไม่เอ่ยวาจา ... กลับเขียนลงบนผืนทรายว่า
"วันนี้ ... ฉันถูกเพื่อนรักตบหน้า"
พวกเขายังคงเดินทางต่อ ...

กระทั่งถึงแหล่งน้ำ
พวกเขาตัดสินใจอาบน้ำ ... ชำระกาย ...
พลันคนที่ถูกตบหน้ากลับจมน้ำ ...
เพื่อนอีกคนไม่รั้งรอ ... เข้าช่วยชีวิต

คนรอดตาย ... ยังคงไม่เอ่ยวาจา ... กลับสลักลงไปบนหินใหญ่ ...
"วันนี้ ... เพื่อนรักช่วยชีวิตฉันไว้"
อีกคนไม่เข้าใจ ... ถามว่า ...
"เมื่อถูกฉันตบหน้า ... เธอเขียนลงทราย ... แล้วทำไมเมื่อครู่ ... ต้องสลักบนหิน"

อีกคนยิ้มพราย ... กล่าวตอบ
"เมื่อถูกเพื่อนรักทำร้าย ... เราควรเขียนมันไว้บนทราย
ซึ่งสายลมแห่งการให้อภัย ... จะทำหน้าที่พัดผ่าน ... ลบล้างไม่เหลือ

แต่เมื่อมีสิ่งที่ดีมากมาย ... บังเกิด
เราควรสลักไว้บนก้อนหินแห่งความทรงจำในหัวใจ ...
ซึ่งจะไม่มีสายลมแรงเพียงใด ... ลบล้างทำลาย ...."